خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازدغباری خانه آیینه را بی‌نور می‌سازد
۲
مرا در محفلی بند از زبان برداشت بی‌تابیکه شمعش گریه را در آستین مستور می‌سازد
۳
نگه دارد خدا از چشم ما آن لعل میگون راکه شور بحر ما آب گهر را شور می‌سازد
۴
چه پروا از فنای عاشقان آن حسن سرکش را؟که از هر مشت خاکی عشق صد منصور می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۳