خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازدکه از بادام تلخی دور، چشم شور می‌سازد
۲
خط از مشق پریشان چهره را بی‌نور می‌سازدکه جوهر صیقل آیینه را مستور می‌سازد
۳
سر بی‌مغز مجنون را به سامان شور می‌سازدکدوی پوچ را پر شهد این زنبور می‌سازد
۴
نمی‌آید ز هر لرزنده‌جانی حرف حق گفتنکمان دار را زه جرأت منصور می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۴