خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل خام مرا رخسار آتشناک می‌سازدکه عود خام را آتش ز هستی پاک می‌سازد
۲
به طوف خاک ناحق‌کشتگان دامن‌کشان رفتنز حرف دعوی خون سینه‌ها را پاک می‌سازد
۳
ز دام سرو بالایی رهایی آرزو دارمکه طوق قمریان را حلقه فتراک می‌سازد
۴
تمنای ترحم دارم از خونریز مژگانیکه تیغ خود به دامان قیامت پاک می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۳