خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازدشراب آتشین با کاسه چوبین نمی سازد
۲
نگیرد رنگ از فانوس رنگین شعله سرکشمی گلگون رخ زرد مرا رنگین نمی سازد
۳
هنرمندی اگر این قدر دارد، جز به خون خوددهان تیشه فرهاد را شیرین نمی سازد
۴
نسازد قدردان وقت را شور جنون غافلکه خواب بلبلان را فصل گل سنگین نمی سازد
صفحهٔ ۱ از ۲