خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزدچراغ از چشم شیران بر سر دیوانه می‌سوزد
۲
ز بیم بازگشت حشر دل جمع است عاشق راکه فارغ از دمیدن می‌شود چون دانه می‌سوزد
۳
شعار حسن تمکین، شیوه عشق است بی‌تابیبه پایان تا رسد یک شمع صد پروانه می‌سوزد
۴
به فکر کلبه تاریک ما هرگز نمی‌افتدچراغ آشنارویی که در هر خانه می‌سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳