خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزدشراب من چو داغ لاله در پیمانه می‌سوزد
۲
کند تأثیر سوز عشق در شاه و گدا یکسانکه بید و عود را آتش به یک دندانه می‌سوزد
۳
ندارد گرمی هنگامه ما حاجت شمعیدرین عشرت‌سرا پروانه از پروانه می‌سوزد
۴
از آن رخسار آتشناک داغی بر جگر دارمکه بیش از آشنا بر من دل بیگانه می‌سوزد
صفحهٔ ۱ از ۳