خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد
۲
نصیحت برنینگیزد زمین گیران غفلت راره خوابیده هیهات است از بانگ درا خیزد
۳
عبوس زاهد خشک از می گلگون نگردد کممگر در سوختن چین از جبین بوریا خیزد
۴
پشیمانی ندارد در طلب از پای افتادندرین وادی کسی کز پا درآید بی عصا خیزد
صفحهٔ ۱ از ۴