خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟اثر در دل ندارد گریه ای کز توتیا خیزد
۲
ازان بر آسمان ساید سرش از سرفرازیهاکه پیش پای هر خار و خسی آتش زجاخیزد
۳
مسلم کی گذارد ناله مظلوم ظالم را؟که پیش از دانه فریاد از نهاد آسیا خیزد
۴
گزیری نیست از غفلت دل ارباب دولت راکه این ابر سیه از سایه بال هما خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳