خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزدبه جای گرد از بنیاد هستی داد برخیزد
۲
زبیباکی چنان مردانه زیر تیغ بنشینمکه فکر خونبها از خاطر جلاد برخیزد
۳
زعزلت فارغ از رد و قبول خلق گردیدمشود آسوده شمعی کز گذار باد برخیزد
۴
به سختی هر که تن در داد شیرین کار می گرددکه از دامان کوه بیستون فرهاد برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲