خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزدزننگ کفر من مو بر تن زنار برخیزد
۲
بگیر از آتش سوزنده تعلیم سبکروحیکه با آن سرکشی در پیش پای خار برخیزد
۳
به خود چون مار می پیچم زرشک زلف، کی باشدکه این ابر سیه زان دامن گلزار برخیزد؟
۴
اگر وصف سرزلف تو در طومار بنویسمچو شمع کشته دودم از سر طومار برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲