خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد
۲
گناه ما غبار خاطر رحمت نمی گرددفروغ مهر از دریای پرخون پاک برخیزد
۳
مباد از نشأه می سرخ رویی می پرستی راکه در ایام بی برگی زپای تاک برخیزد
۴
(چراغ دیده عشاق وقتی می شود روشنکه دود خط از ان رخسار آتشناک برخیزد)
صفحهٔ ۱ از ۲