خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد
۲
چراغ بیکسان از عالم بالا شود روشننظر بر ابر دارد لاله ای کز سنگ برخیزد
۳
امید رحم با چندین گنه دارم زبیباکیکه از تیغش زخون بیگناهان زنگ برخیزد
۴
به مژگان بیستون را آنچنان از پیش بردارمکه صد فریاد از فرهاد زرین چنگ برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۳