خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟
۲
به عزم رقص چون از جای خود آن نازنین خیزدفلک از پای بنشیند قیامت از زمین خیزد
۳
حجاب نور طی کردن بود مشکلتر از ظلمتنخواهم زلف مشکین زان عذار شرمگین خیزد
۴
که دارد پای بیرون رفتن از بزمی که نتواندسپند خال از حیرت زروی آتشین خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳