خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزدبه شستن از گهر گرد یتیمی بر نمی خیزد
۲
فغان بی اثر در سینه عاشق نمی باشدازین فولاد یک شمشیر بی جوهر نمی خیزد
۳
غریبی رتبه اهل سخن را می کند ظاهرکه تا در بحر باشد، نکهت از عنبر نمی خیزد
۴
به زیر کوه غم دل همچنان بیطاقتی داردسبکباری ازین کشتی به صد لنگر نمی خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳