خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزدچو داغ لاله دود از روزن ما برنمی خیزد
۲
که با ما می تواند دعوی افتادگی کردن؟که از افتادگی مو بر تن ما برنمی خیزد
۳
نسازد دستبرد ابر هرگز خشک دریا رابه افشردن تری از دامن ما برنمی خیزد
۴
نشد از شرم عصیان آب گردد این دل سنگینبه آتش بستگی از آهن ما برنمی خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳