خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد
۲
نه کم ظرفی است گر زیر و زبر سازم دو عالم راکه می در جامم از کیفیت دیدار می ریزد
۳
بساط جوهری گردد زمین هر جا به حرف آیدزبس رنگین سخن زان لعل گوهربار می ریزد
۴
بود مست زپا افتاده ای هر نقش پای توزبس سرو ترا کیفیت از رفتار می ریزد
صفحهٔ ۱ از ۲