خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشدبه قدر خار و خس در آتش سوزان شرر باشد
۲
زسیلاب حوادث عارف از جا در نمی آیدکمند وحدت صاحبدلان موج خطر باشد
۳
منه خشت اقامت بر زمین در عالم امکانکه چون ریگ روان اجزای عالم در سفر باشد
۴
حقارت پیشه کن گر اعتبار از عشق می خواهیکه پیش پادشاهان مهر کوچک معتبر باشد
صفحهٔ ۱ از ۲