خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طلبکار خدا را درد دل بسیار می باشدگره در سبحه بیش از رشته زنار می باشد
۲
خطر بسیار دارد حرف حق با باطلان گفتنسر منصور را بالین زچوب دار می باشد
۳
بپوش از خواب شیرین چشم اگر جویای دیداریکه فتح الباب دولت، دیده بیدار می باشد
۴
زدل هر کس نظر برداشت بی حاصل بود سیرشزمرکز هر که غافل گشت بی پرگار می باشد
صفحهٔ ۱ از ۲