خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتابا سوی مه رویان شدیچرخ را چون ذره‌ها برهم زدی
۲
آتشی در کفر و ایمان شعله زدچون بگستردی تو دین بیخودی
۳
پست و بالا عشق پر شد همچو بحرچشمه چشمه جوش جوش سرمدی
۴
عالمی پرآتش عشاق بودبر سر آتش تو آتش آمدی
صفحهٔ ۱ از ۲