خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل بی‌آرزو آسوده از تشویش می‌باشدبه قدر آرزو دل‌های مردم ریش می‌باشد
۲
به مقدار حطام دنیوی دود از سرا خیزدتوانگر را ز درویش آه حسرت بیش می‌باشد
۳
ز زنبور عسل این نکتهٔ باریک روشن شدکه در دنبال، نوش این جهان را نیش می‌باشد
۴
سفر اخلاق خوب و زشت را بی‌پرده می‌سازدکجی در تیر پوشیده است تا در کیش می‌باشد
صفحهٔ ۱ از ۲