خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشدشود ماتم سرا عالم چو دل غمناک می باشد
۲
دهد چون مشکلی رو، دست در دامان ساقی زنکه می روشنگر آیینه ادراک می باشد
۳
به فکر عالم بالاست دل در خاکساریهانظر بر ابر دارد دانه تا در خاک می باشد
۴
مرا آن کس که در بند لباس آرد نمی داندکه بر عاشق گریبان حلقه فتراک می باشد
صفحهٔ ۱ از ۳