خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشددهان تنگ آن شیرین تکلم را سخن پوشد
۲
شهید عشق هیهات است غیر از خون کفن پوشدکه دریا از کفی کز خود بر آرد پیرهن پوشد
۳
نمی اندیشد از غماز هر کس پاکدامن شدکه بر تقصیر یوسف پرده چاک پیرهن پوشد
۴
ز استغنا نپردازد به عاشق حسن سنگین دلمگر از خون خود تشریف رنگین کوهکن پوشد
صفحهٔ ۱ از ۳