خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشدز اشک هیزم تر آتش سوزان نیندیشد
۲
چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟که از کوه گران سیل سبک جولان نیندیشد
۳
دهد در دامن خود لاله و گل جای شبنم راعذار شرمناک از دیده حیران نیندیشد
۴
خط پاکی است از موج حوادث چرب نرمیهاکه چون هموار گردد تیغ از سوهان نیندیشد
صفحهٔ ۱ از ۴