خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند
۲
جهان را می کند از روزن خود سیر هر چشمیکه غمگین، عالمی را همچو خود غمناک می داند
۳
نگرداند زعکس لاله و گل آب رنگ خودزخون بیگناهان تیغ، خود را پاک می داند
۴
جهانسوزی کز او پروانه ما رحم می جویدپر و بال ملایک را خس و خاشاک می داند
صفحهٔ ۱ از ۴