خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟سمندر نشئهٔ این آتشین پیمانه می‌داند
۲
جدایی نیست از صیاد صید آشنارو راکمان او مرا با خویشتن همخانه می‌داند
۳
مگو حرف از ندامت کاین دل کافرنهاد منغبار معصیت را صندل بتخانه می‌داند
۴
تلاش صحبت آیینه‌رویی می‌کند شوقمکه جوهر را حجابش سبزه بیگانه می‌داند
صفحهٔ ۱ از ۳