خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟
۲
زشوق جستجوی یار از گردش نمی مانماگر در سنگ پایم همچو دست آسیا ماند
۳
چنین کز آتش دل آب گردیدم عجب نبودکه نقش بوریا بر جسمم از موج هوا ماند
۴
حجاب عشق اگر چشم مرا بندد دم کشتنچنان نالم که دست و تیغ قاتل بر هوا ماند
صفحهٔ ۱ از ۲