خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماندز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند
۲
به آزادی توانگر شو که در ایام بی‌برگیهمین سرو و صنوبر سبز در گلزار می‌ماند
۳
سبک‌مغزان بزم خاک معذورند در مستیکه با رطل گران آسمان هشیار می‌ماند؟
۴
ز خود بیرون شدن را همتی چون سیل می‌بایدکه در ریگ روان آن تنک از کار می‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۳