خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند
۲
زیک هشیار بزم میکشان افسرده می گرددبه اندک مایه ای، شیر از روانی باز می ماند
۳
متاب از سختی ایام روی دل که آیینهچو گرداند زصیقل روی، بی پرداز می ماند
۴
اگر این است حسن عاقبت مطلب روایان رابه مطلب می رسد هر کس زمطلب باز می ماند
صفحهٔ ۱ از ۲