خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماندگهر سیراب چون گردید در دریا نمی ماند
۲
زخودبینی برآور کشتی بی لنگر خود راکه در موج خطر آیینه از دریا نمی ماند
۳
نمی گیرند در دل خاکساران کینه انجمزداغ لاله جا در سینه صحرا نمی ماند
۴
غم روزی نیفشارد دل اهل توکل راکسی در پای خم بی نشأه صهبا نمی ماند
صفحهٔ ۱ از ۲