خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند
۲
نباشد چشم در دنبال ارواح مقدس رازعیسی سوزنی بر جای در دنیا نمی ماند
۳
سخن کش می کند خالی دل ارباب معنی رازغواصان گهر در سینه دریا نمی ماند
۴
حدیث پوچ گویان بی تأمل بر زبان آیدکف بی مغز هرگز در دل دریا نمی ماند
صفحهٔ ۱ از ۲