خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماندحضور خانه در بسته از جنت نمی ماند
۲
به خواب عافیت از دولت بیدار قانع شوکه خواب امن از بیداری دولت نمی ماند
۳
سبکباری گزین تا از فرو رفتن شوی ایمنکه بر روی زمین قارون زجمعیت نمی ماند
۴
نمی سازد حصاری تنگی جا بیقراران راکه ریگ از جستجو در شیشه ساعت نمی ماند
صفحهٔ ۱ از ۲