خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند
۲
نپوشد خط مشکین آب و رنگ لعل جانان رانهان در تیرگی این چشمه حیوان نمی‌ماند
۳
به خوابی می‌شود آزاد روح از قید آب و گلتمام عمر ماه مصر در زندان نمی‌ماند
۴
شود هر اختری زیر فلک در وقت خود طالعرسد چون نوبت نان طفل بی‌دندان نمی‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۳