خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟که بردارد زیوسف چشم و راه کاروان بیند
۲
چراغ پرده در را پیش پا تاریک می باشدنبیند عیب خود هر کس که عیب دیگران بیند
۳
چه آسوده است از اندیشه باد خزان، برگیکه در فصل بهاران چون گل رعنا خزان بیند
۴
پشیمانی ندارد دل به یار قدردان دادنچه صورت دارد از سودای یوسف کس زیان بیند؟
صفحهٔ ۱ از ۳