خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خودکه پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود
۲
زفیض راستی از محتسب بر خود نمی لرزمبه کوه قاف دارم پشت از سنگ تمام خود
۳
گر از بیطاقتی خود قاصد پیغام خود گردمفرامش می کنم در راه از غیرت پیام خود!
۴
حذر کن از می سرکش که تاکش با زمین گیریبه چندین دست نتواند نگه دارد زمام خود
صفحهٔ ۱ از ۳