خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟به دور ما می لعلی برون از سنگ می آید
۲
تپیدنهای دل در گوش من آهسته می گویدکه از تمهید صلح یار بوی جنگ می آید
۳
اگر سیل سبکرفتار در دنبال من باشدهمان از خواب سنگین، پای من بر سنگ می آید
۴
من دیوانه بی اودر حریم خلد اگر باشمگل و شبنم به چشمم دامن پر سنگ می آید
صفحهٔ ۱ از ۲