خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی‌آیدبه دود تلخ، اشک از دیده مجمر نمی‌آید
۲
مگر یاقوت سیرابش به داد من رسد، ورنهمرا سیراب گردانیدن از کوثر نمی‌آید
۳
چنان کز زلف او آمد دلم بیرون به ناکامیبه این نومیدی از ظلمات اسکندر نمی‌آید
۴
کمال اهل معنی در غریبی می‌شود ظاهرکه تا در بحر باشد نکهت از عنبر نمی‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳