خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آیدرسانم گر به آب این خاک را، نم برنمی آید
۲
به خون نتوان ز روی تیغ شستن جوهر خط رابه زور باده از دل ریشه غم برنمی آید
۳
عبث از خواری اخوان شکایت می کند یوسفعزیز مصر گردیدن ازین کم برنمی آید
۴
مگر چون خار و خس در دامن تسلیم آویزدوگرنه موج ازین دریا مسلم برنمی آید
صفحهٔ ۱ از ۲