خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مصفا تا نمی‌گردد، ز تن جان برنمی‌آیدنگردد پاک تا یوسف، ز زندان برنمی‌آید
۲
گریبان لحد را چاک خواهد کرد اشک منتنور از عهده تسخیر طوفان برنمی‌آید
۳
به راه دشمنان خود کدامین خار می‌ریزم؟که از پیش دو چشمم همچو مژگان برنمی‌آید
۴
چو حیرت چشم‌بندی می‌کند ذرات عالم راچرا از ابر آن خورشید تابان برنمی‌آید؟
صفحهٔ ۱ از ۳