خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یوسفی نیست دل خوش که هویدا گرددعافیت گمشده ای نیست که پیدا گردد
۲
سنگ اطفال به دیوانگی ما افزودخنده کبک ز کهسار دو بالا گردد
۳
از فضا کم نشود وحشت خونین جگرانلاله را دل سیه از دامن صحرا گردد
۴
صیقل آینه غیب همان در غیب استدل محال است به تدبیر مصفا گردد
صفحهٔ ۱ از ۳