خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهر، تریاق به اکسیر مدارا گرددخشم را هر که فرو خورد توانا گردد
۲
چون به یک جا نکند منزل مقصود مقامبه چه امید کسی بادیه پیما گردد؟
۳
آب گوهر چه غم از تلخی دریا دارد؟هر که قانع شود آسوده ز دنیا گردد
۴
اگر از سینه من آینه ای راست کنندراز پوشیده عالم همه پیدا گردد
صفحهٔ ۱ از ۳