خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوهر می ز رگ ابر مثنی گردداز شفق رنگ می لعل دو بالا گردد
۲
یک زمان پرده ازان روی دل آرا بردارتا سیه خانه این دشت سویدا گردد
۳
خاکساری است که از درد طلب می پیچدگردبادی که درین دامن صحرا گردد
۴
شوق اگر عام کند سلسله جنبانی راکوه چون ریگ روان بادیه پیما گردد
صفحهٔ ۱ از ۳