خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پنبه گوشم اگر پنبه مینا گرددمستی باده گلرنگ دو بالا گردد
۲
گردبادش نفس سوخته خواهد گردیدگر غبار دل من دامن صحرا گردد
۳
روز در سینه تاریک تو شب می گرددنفس از لب به چه امید به دل وا گردد؟
۴
دل آگاه بود ریخته خامه صنعنقطه از سعی محال است سویدا گردد
صفحهٔ ۱ از ۴