خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نخل قد تو به باغی که خرامان گرددسرو در زیر پر فاخته پنهان گردد
۲
چون به گلزار روی خواب خمار آلودهگل ز خمیازه آغوش پریشان گردد
۳
هر سیه روز به کیفیت چشمش نرسدسرمه را جوهر آن نیست که حیران گردد
۴
رنگ از چهره گلهای هوس محو شودچون سهیل عرق شرم فروزان گردد
صفحهٔ ۱ از ۲