خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نظر بازی من چشم سخنگو گرددپرده خواب ز شوخی رم آهو گردد
۲
چون حنا کز سفر هند شود غالیه رنگخون دل مشک در آن حلقه گیسو گردد
۳
می شود تیره ز یاد گنه آیینه دلکز نمی سبزه زنگار به نیرو گردد
۴
کیست هم پله شود با تو که از شرم، گهرمی شود آب که در چشم ترازو گردد
صفحهٔ ۱ از ۲