خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت ارباب دل آشفته به مویی گرددصید وحشت زده آواره به هویی گردد
۲
بی تأمل مژه مگشای درین عبرتگاهکه ترازوی مکافات به مویی گردد
۳
درس آزادگیش زود روان می گرددهرکه چون سرو مقیم لب جویی گردد
۴
عاقبت چون همه را خاک شدن در پیش استای خوش آن خاک که جامی و سبویی گردد
صفحهٔ ۱ از ۳