خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقده چون وقت رسد عقده‌گشا می‌گرددغنچه ممنون عبث از باد صبا می‌گردد
۲
زنگ روشنگر آیینه ما می‌گردددر پری‌خانه ما جغد هما می‌گردد
۳
درد صاف از دل خوش‌مشرب ما می‌گردددر پری‌خانه ما جغد هما می‌گردد
۴
دل محال است ز دلدار شود روگردانهر طرف قبله بود قبله‌نما می‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۵