خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک دریادل ما گرد جهان می‌گرددآب از قوت سرچشمه روان می‌گردد
۲
صادقان زیر فلک قصد اقامت نکنندصبح چون کرد نفس راست، روان می‌گردد
۳
می‌برد بی‌خردان را سخن پوچ از جایطفل را مرکب نی تخت روان می‌گردد
۴
پیری از طینت خامان نبرد خامی راتیر کج راست کی از زور کمان می‌گردد؟
صفحهٔ ۱ از ۴