خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه در بادیه شوق کمر می‌بنددخاک چون آب روان بار سفر می‌بندد
۲
نیست از فوطه‌ربایان جهان پروایشموی ژولیده خود هرکه به سر می‌بندد
۳
ماه شبگرد من از خانه چو آید بیرونماه در خدمتش از هاله کمر می‌بندد
۴
گوهر پاک مرا کام نهنگ است صدفکمر کشتی من موج خطر می‌بندد
صفحهٔ ۱ از ۳