خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سنگین ترا هر که به انصاف آردمی تواند به توجه پری از قاف آرد
۲
هر که در پرده خورد خون جگر همچو غزالای بسا نافه سربسته که از ناف آرد
۳
هرکه چون بحر تواند گهر از لب ریزدبه لب خود چه ضرورست کف لاف آرد؟
۴
عشق پاک آینه چهره معشوق بودمهر را صبح برون از نفس صاف آرد
صفحهٔ ۱ از ۲