خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد
۲
شانه گر غور در آن زلف گرهگیر کندتا قیامت دل بیتاب برون می آرد
۳
هرکه از حلقه آن زلف برآرد دل راکشتی خویش ز گرداب برون می آرد
۴
شمع را شوق تماشای تو در بزم شرابشب آدینه ز محراب برون می آرد
صفحهٔ ۱ از ۳